Je weet precies wat je moet doen. En toch doe je het niet.

Dat is eigenlijk de kern van wat Liesbeth en ik (Ruby) in deze aflevering met elkaar bespraken. Want voor we begonnen met opnemen, waren we allebei al een kwartier lang YouTube-video's aan het kijken. Van elkaar, van anderen. En voor je het weet zit je diep in een rabbit hole van filmpjes waar je helemaal niet naar op zoek was. Herkenbaar?

Wij noemen dat consumeren. En consumeren is het tegenovergestelde van produceren. Als je drie uur scrollt en één minuut maakt, dan weet je eigenlijk al wat er aan de hand is.

Het zit niet in je planning. Het zit in je hoofd.

Liesbeth had een tijdje een gratis community. Honderddertig mensen erin. Er was een 30-daagse contentchallenge voor beginners én voor gevorderden. Video's stonden klaar, feedback was altijd mogelijk, alles was geregeld. Dan denk je dat jij alles gewoon goed hebt staan... maar dan

Zie je dat er van die honderddertig mensen er maar vier á vijf écht mee deden...

Vier of vijf.

De rest wist wat ze moesten doen. De rest had het ook gewild. Maar er was iets dat ze tegenhield.

En dat iets - dat is wat we in deze podcast uitpluizen. Want het gaat zelden over tijd. Het gaat bijna nooit over kennis. Het gaat om wat er in je hoofd gebeurt op het moment dat je de camera aan wil zetten, de knop wil indrukken, of die eerste stap wil zetten.

"Ik ben er nog niet klaar voor."

Dit is de meest gehoorde zin ever, "ik ben er nog niet klaar voor". En als ik eerlijk ben, Ik heb hem zelf ook heel vaak gebruikt! Ik wilde graag op een podium staan, al heel lang. Maar ik dacht: ik ben te zwaar, ik moet eerst afvallen voor dat ik.... Uiteraard had ik allang op een podium hebben kunnen hebben gestaan, maar je mind houd je zelf echt tegen.. Duizenden excuseses die je maar blijft voeden.. Daarmee hield ik mezelf tegen op iets wat niets - echt niets - te maken heeft met of ik iets te zeggen heb of niet.

Ik heb dyscalculie., rekenen lukte me nooit. En toch ben ik chakra-numeroloog en bereken ik geboortedata. Soms tel ik ff snel iets op mijn vingers en dat is prima. Omdat ik mezelf niet meer heb laten tegenhouden door het idee dat ik niet kon rekenen.

Ooit zei iemand tegen mij: Met jouw spirituele gedoe ga je nooit geld verdienen. Want ik heb een echte baan, zei hij er 'Liefdevol' bij. Ik heb er een beetje om gelachen.. Maar zo voelt dat natuurlijk niet.

Maar ondertussen kan ik, als ik wil, een stuk meer verdienen dan hij. Niet om te winnen. Maar om aan te geven: de mensen die jou het hardst proberen te remmen, zijn soms degenen die het dichtst bij je staan.

Jij leeft het droomleven van een ander.

Dit is iets wat ik écht meen. Op precies de plek waar jij nu staat, kijkt iemand anders naar boven. Iemand hoopt stiekem jouw gewicht te hebben. Iemand droomt van jouw ene klant, terwijl jij denkt dat één klant niks voorstelt. Iemand zou alles geven voor jouw vijfduizend euro per maand, terwijl jij tienduizend wilt.

Dat maakt jouw wens niet minder waard. Maar het maakt wel duidelijk dat "ik ben er nog niet klaar voor" een gedachte is, geen feit.

Liesbeth en haar zes seconden video's

Liesbeth maakt bewust zes-secondenvideo's. Niet omdat dat de makkelijkste video's zijn - dat zijn ze niet. Maar omdat ze wil laten zien dat je jezelf nergens achter kunt verschuilen als excuus te klein is. Zes seconden. Dat is het. En als je zegt dat je geen tijd hebt voor één video per dag, dan is de vraag niet hoe druk je bent.

Dan is de vraag: wat zit er écht achter?

Want dat is wat ik doe. Liesbeth zorgt dat je zichtbaar wordt en een digitaal product maakt.

Ruby zorg dat je durft. Dat je snapt waarom je steeds op de rem trapt, en wat er nodig is om die rem los te laten.

Wie ben jij eigenlijk?

Ik (Ruby) vroeg het vorige week op TikTok en Instagram. Wie ben jij?

Hier kon ik voorheen ook geen antwoord op geven- dat antwoord hebben we niet zomaar paraat. Ik was jarenlang "de kapster", "de moeder van", "de partner van". Ik nam mijn agenda mee naar feestjes zodat mensen een afspraak konden maken. Want ik verborg me achter anderen, omdat ik mezelf niet kende.

Nu weet ik het. Ik ben Ruby. Ik ben levensgenieter. Ik ga geen wandelingen maken van twintig kilometer, maar ik stop wél langs de snelweg voor een foto omdat de zon zo mooi staat. Ik vier het kleine. En ik ben altijd aanwezig - niet voor iedereen, maar voor mezelf.

En wanneer jij weet wie je bent, durf je content te maken. Dan ga je dat snoetje van je in de camera kijken, en dan maakt het je niet meer zoveel uit wat anderen ervan vinden.

De maar. Wat is jouw maar?

Je weet het. Je wilt het al een tijdje. Maar...

Laat het weten in de reacties. Want de reden dat je het niet doet, die is voor jou heel logisch. Maar als je hem hardop zegt —- en wij meekijken - dan zie je vaak hoe klein die 'maar' eigenlijk is.

En we zeggen dit met alle liefde: er is geen excuus om je er morgen niet, één procent beter aan te houden dan vandaag.

Ruby & Liesbeth