De grootste (en meest hilarische) blunders in het ondernemerschap - en waarom ze erbij horen

Elke ondernemer heeft ze. Die momenten waarop je terugkijkt en denkt: WAT WAS IK AAN HET DOEN? Fouten, blunders, beslissingen die je liever vergeet - maar die je uiteindelijk het meeste hebben geleerd. Vandaag gooien Liesbeth en ik alles op tafel. En ik bedoel ook écht alles.😅

Liesbeth's eerste blunder: altijd meer willen

Liesbeth verteld haar grootste blunder, en ik denk dat je het zult herkennen. Ze begint in de jaren '90 met kinderkleding partijen. Ze rolt er een beetje in via een vriendin, Liesbeth neemt het concept over, en het loopt als een trein. Ze opent zelfs een winkel in Amsterdam.

En dan? Dan gaat ze zich vervelen.

Liesbeth: "Na twee, twee-en-een-half jaar... dan moet ik iets nieuws. Ik raak niet voldaan. In die winkel kende ik na zes weken alle stukken al. De lol was eraf."

Ze erkent het zelf: het patroon van altijd meer willen - niet meer geld per se, maar meer uitdaging, meer iets nieuws - dat is haar valkuil geweest. En die erkenning is al pure winst. Want als je je eigen misstappen / of blunders kunt benoemen, kun je er ook iets mee. Dat heet echt GROEI

Ruby's blunder: helpen wat je niet kunt helpen

In de beginjaren van mijn praktijk - chakra's, edelstenen, numerologie, het hele pakket - komt er een stel bij me. Ze willen heel graag een kindje. Ze hebben het overal geprobeerd. En via via kwamen ze bij mij terecht.

Ik ben geen dokter. Ik weet dat. Maar ik denk: ik kan proberen. Ik doe wat ik kan doen. Edelsteenbed, chakrahealing, blokkades aanpakken. Maand na maand.

Elf maanden lang komen ze. Ik doe alles wat in mijn vermogen ligt. En toch: geen baby.

Ruby: "Ik had van tevoren geen einddatum afgesproken. Dat was mijn eerste fout. En mijn tweede fout was dat ik iets aannam wat buiten mijn vakgebied lag. Dat is niet het aller handigste, maar ik wilde gewoon graag helpen. En dat is een valkuil waar veel mensen in stappen."

Later bleek dat er ook gewoon praktische redenen waren waarom het niet lukte - dingen waar ik nooit invloed op had gehad. Maar toch: ik had eerder moeten stoppen. En ik had nooit zonder einddatum mogen beginnen.

Wat ik hiervan meeneem: Doe geen dingen zonder einddatum, doe het niet gratis omdat je zo graag wilt helpen. En doe geen dingen die niet binnen jouw expertise vallen, ook al bedoel je het nog zo goed! 't is gewoon niet handig...

Liesbeth's grootste blunder ooit: €60.000 schuld

Liesbeth vertelt verder. Na de kinderkleding partijen start ze een praktijk met maaltijdvervangers vanuit haar keuken. Ze werkt hard - echt keihard. Vier dagen van negen uur, vier kinderen, alleen. En het groeit als een malle.

Op een gegeven moment heeft ze zo'n 180 klanten per week. In haar achtertuin. Haar kinderen worden er gek van. Haar dochter loopt op een dag in bikini door de tuin "want dat lijkt me wel goed zo."

Liesbeth lacht: "Ik stond een ruimte te huren voor de wachtkamer - een toilet eigenlijk -want mensen kwamen één voor één naar binnen. Ik werkte me t gompes. Was ik gelukkig? Nee."

Ze wil groeien. Ze koopt in 2011 een studio voor vrouwen - een sportcircuit, voor die tijd vrij uniek. Ze werkt door tot 2018. En dan: ze stopt. Met €60.000 schuld.

Liesbeth: "Dat was mijn grootste blunder. Niet het beginnen. Maar het doorgaan. Ik kon mezelf niet meer vertrouwen, ik kon niet eerlijk zijn tegen mezelf. En omdat ik zoveel mensen had die van mij afhankelijk waren, dacht ik dat ik niet kon stoppen."

Ze had in 2011 al moeten stoppen. Maar ze bleef. Omdat ze niet wilde loslaten. Omdat ze zoveel mensen had.

Dit raakt me elke keer opnieuw als ik het hoor. Want die verantwoordelijkheid voelen is zo menselijk en zo duur.